کاش بیاید آن روزی که از یادم برود نگاهت... آزارم می دهد این نگاه،آزارم می دهد...   

چه کنم تو بگو چه کنم... نگاه تو نگاهی است که از آن صدها امید ساطع می شود...

نمی دانم من چشم چران شدم که امید راز چشمانت را دزدیم...یاتو با چشمانت امید را

به من بخشیدی...کاش یک روز می شد این امید به نا امیدی تبدیل شود...بهتر است؟نه..

چون ناامیدی از این که بهم نمی رسیم تحملش آسانتر از این است که امیدوارباشم تو 

مرا دوست داری..                                             

آری به آخر رسید سرنوشت من... اما سرنوشت تو هنوز می نویسد... می نویسدحضور 

غیاب هر دختری را... ازسرنوشت خودبگویم شاید سنگین تر باشم...            

سرنوشت من هم به بن بست رسید... حالاتو بگو اصلا من کجام؟؟ می خواهم حس   کنم بازهم نزدیکمی... اما نه..نه.اشتباه می کنم...               

آغوش تو محدوده ی من نیست... وسرنوشت برایم نوشت...                

جوان ناکام...