شونه هات پناهی امنه واسه وقت بی قراری
می زارم سر روی شونه ات سیل اشکم می شه جاری
غرق می شم تو بی کرانت مثل ماهی توی دریا
نکنه یه روز بیاد که بمونه از تو یه رویا
سبز سبزی مثل جنگل، اما من پاییز و زردم
توی وسعت حضورت من همون مثال برگم
یه کویر خشک و سردم تو تن زمین اسیرم
تویی آسمون آبی تو نباشی من میمیرم
به سخاوت یه ابری منم بغل یه بارون
که بباری رو تن من رو تنی خسته و داغون
تو مثل بادبادک من که یه روز رفت پیش ابرا
بی خبر رفتی و خواستی بمونم تنهای تنها
تو از آن وقتی که رفتی آشیونم سوت و کوره
این دل بهونه گیرم تنها با تنهایی جوره
تو از اون وقتی که رفتی آسمونم تیر و تاره
ابر ماتم زده انگار واسه من می خواد بباره
رفتنت بهونه داده دست اون بغض گلوگیر
بی هوا می شکنه اما با من و همیشه درگیر
با نبودنت عزیزم پیچک های باغچه خشکید
پشتمون شکست و خم شد توی خاک باغچه پیچید